chaos.

kompletny chaos.

już nie wiem co gorsze.

20.

postanowiłam uciec w swoje dwudzieste urodziny.

6 dni.

7 dni.

niedawno znalazłam swój testament

który napisałam kilka lat temu

będąc na tygodniowych warsztatch muzycznych

gdy moim największym marzeniem było zostać sławną basistką

złudne to było, wiem

bo nikt nie zna sławnych basistek, tylko ja

ale to tylko dygresja

to nie był typowy testament

siedzieliśmy na trawie, chowając się w cieniu drzew przed gorącymi promieniami słońca

wypełniając wzajemnie przestrzeń muzyką

i do tego każdy miał swoją czystą kartkę i kopertę

w której zapełnione literami kartki miały przeczekać lata 

zadanie- napisać testament

testament swojego życia

co najbardziej uderzyło mnie podczas czytania swoich myśli i postanowień, podsumowań i planów

to fakt, że nie jestem lepszym człowiekiem

a na pewno nie takim jakim planowałam wtedy być

i nie wiem czy to dobrze, nie zastanawiam się nad tym

część priorytetów zmieniła się z czasem

ale zadaję sobie teraz pytanie 'co by było gdyby?

i wiem że nigdy nie poznam odpowiedzi.

przemijanie

bo jesień i urodziny za tydzień

bo moje ostatnie naście dobiega końca

a ostatni miesiąc był najgorszym w moim życiu

ps: ciekawe, czy jestem jedyną osobą, która zachowała kopertę

i czy tylko ja okazałam się złym człowiekiem

boję się przyznać

ale podejrzewam że jest to powiązane z konfliktem 

pomiędzy dorosłym życiem

a wczesną młodością

boję się, że właśnie znalazłam dowód

 na to że nie jestem już mentalnym dzieckiem

(nigdy nie słyszałam, żeby ktokolwiek zaobserwował ten moment)

7 dni.

poniedziałek.

pękła mi dziś żyła

i patrzę na rozlaną krew pod moją skórą

a w mojej głowie panuje pustka

przyszła kolej na kolejny etap

chaos zastąpi cisza

ciszy boję się jeszcze bardziej

nie jestem w stanie w nieskończoność uciekać

tu już nie chodzi o to że ktoś mnie dogoni

tylko o to

że prędzej czy później trafię na sprytną istotę

która zamiast mnie gonić

będzie czekać na końcu drogi

aż wpadnę w przygotowaną wcześniej pułapkę

właśnie tak się czuję

tak, wpadłam do wielkiej dziury nienawiści

której ściany są zbyt ostre by się po nich wspiąć

siedzę sobie na dole, zaciskam dzielnie piąstki
nie wołam o pomoc



wiem, że przyjdziesz.

fatum

wydarzyło się wiele złych rzeczy

nie potrafię o nich pisać

bardzo się boję