00:09

nigdy nie róbcie drzemki na zasilaczu od laptopa

przed chwilą zeszła mi skóra

boli wciul i czeka mnie żywot muminka bez koszulki (śmiech)

04:37

chopin. niezawodny. miałam być pianistką.

need some music, please

potrzebuję dużo dobrej, nowej muzyki, ktoś, coś? najlepiej pasującej do kubka z herbatą (muminek choruszek pozdrawia)

bo zamiast śmigać na macie

walczę z projektem

 wczoraj dostałam mój pierwszy inhalator

na pocieszenie- różowy

nie mogę się tutaj odnaleźć, w moim rodzinny mieście kończy się jeszcze lato i przyroda jest jakieś 2 tygodnie do tyłu z tym co zastałam wczoraj w poznaniu

smutne to, tak jak smutna jest jesień. 

dobrze, że jest ze mną mój mały programista (i zapas yankee candle!)

turn back time.

kilka wspomnień. 

harvey jest już ze mną (cały i zdrowy), więc niebawem pokażę kilka zdjęć z aparatów, mam nadzieję że warto było dźwigać grubego zenita ze sobą (i być później właścicielką pięknych siniaków przez 3 tygodnie)

wszystkie zdjęcia zrobione moim telefonem-choruszkiem, który obecnie przebywa w klinice w warszawie (tęsknię) 

ps: to już nie te czasy, gdy istniały sznurowadła i headless

a dzienne statystyki wskazywały spore, trzycyfrowe liczby

na szczęście nie taki jest cel tego miejsca i to co najważniejsze to fakt, że

 pisanie bloga wciąż sprawia mi przyjemność

i żeby nie było- zaglądam tu codziennie

tylko problemy w mojej główce nieco przeszkadzają w tworzeniu

anyway, można mnie na bieżąco złapać na instagramie (agatatena), tumblrze (agatatena.tumblr.com) i jakby ktoś chciał wysłać zdjęcie małego kotka lub jedzenia to mój snapchat stoi otworem! (athenaie)

ps2: wszystkiego naj naj naj, senpai! żebyś nie musiał się za mnie wstydzić na macie *wink wink*

13.09

13 września

tu już nie chodzi o zmianę swojego życia

tylko o jego ratunek

problem w tym, że powinnam wszystkich chronić przed sobą

przed moim uśmiechem, przywiązaniem i czułością

bo im więcej dam z siebie tym bardziej efektowny będzie koniec

bardziej bolesny, skomplikowany i wżerający się bólem w serducho na długo

bardzo mi przykro, ale prędzej czy później traktuję tak wszystkich bez wyjątku

pewne wydarzenia w moim życiu uczyniły mnie potworem 

z którym walczę, ale którym będę już zawsze

próba akceptacji jest dowodem największej miłości

(póki co zmieniam leki po raz trzeci i walczę...)

ps: adup, trzymam za ciebie kciuki jutro, daj czadu!