luty

i wszyscy sobie poszli
sto lat, sto lat, sto lat samotności

listopad 2017

a więc to tak wygląda dorosłe życie

ale nie jest tak źle, póki mogę projektować ze szczeniaczkami na kolanach

pierwszy awans w pracy

chodzę na urodziny z okazji trzydziestki moich znajomych

na domówkach rozmawiamy o zusie, dzieciach, ślubach i przyszłości

a ja mentalnie bez zmian, bilety lotnicze w trzy nowe miejsca kupione i dalej szukam

lipiec 2017

kolejny miesiąc bez wyraźnej poprawy

nowa diagnoza i nowe leczenie

pytanie "jak się dzisiaj czujesz" odpowiedź "dobrze"

skończyłam studia, na kalkulatorze po pięciu latach widać cyfry 9,6,3 i połowę 8

zyskałam zaufanie wielu zwierząt i straciłam zaufanie wielu ludzi

zwiedziłam kolejne miejsca i kraje, bezludne wyspy

niedługo postawię nogę na innym kontynencie 

tata mówi, że jest ze mnie dumny

mam 14 własnych roślinek 

propozycję robienia doktoratu (nigdy)

wychodzę pijana pojeździć na desce

normalnie dorosły człowiek

miałam tu nic nie pisać, więc kończę.

palma de mallorca

tak po prostu zostawiam tu kilka zdjęć z grudniowej wizyty na majorce 

tym razem nie zwiedzałam żadnego szpitala w środku nocy, za to zrobiłam biegową życiówkę (miesiąc później spieprzyłam nogi na amen ale cicho), piłam dużo wina, jeździłam na stopa z wariatami, wykąpałam się w morzu (trzynastego grudnia!) i w ogóle wyglądam na tak super szczęśliwą że fajnie to gdzieś zostawić, tak po prostu

heartless headless

czasami tęsknię za tobą, nachalnie przychodzisz w snach

czasami zastanawiam się skąd o wszystkim wiedziałeś, do czasu

ścieram twój pot z mojej twarzy a może jest to już pot kogoś innego

ściągam z półki książkę, której nikt nie czytał oprócz mnie

jak to jest

nie mam siły kończyć i bawić się w metafory, tu już nie chodzi o to czy chcę czy nie, po prostu nie zależy mi na wywoływaniu konsternacji, a i tak wiem że to przeczytasz (tak jak i ty wiesz)

ostatnia głodówka przypomniała mi jak silna jestem / jak niewiele potrzebuję / ile pamięci ma jeszcze mój dysk twardy / jak bardzo tęsknię za / gdzie nie powinno mnie być / muszę wrócić do mojej fizycznej odskoczni i się dojechać, to takie kurwa proste.

o' mighty vision jest niesamowite

23:17

ten moment gdy planujesz jak będzie wyglądało wasze mieszkanie, a twój chłopak mówi 

"jak byłem tak daleko to pomyślałem o mojej super dziewczynie i doszedłem do wniosku że powinniśmy mieć kota"

dużo pracy, bardzo dużo. ale po pracy są przyjemności, więc za tydzień robię mnóstwo zdjęć w górach, a za miesiąc obchodzę rocznicę wypadku w miejscu wypadku, czyli moim ulubionym mieście, w którym mogłabym ewentualnie mieszkać w przyszłości

moja dzielna roomie obroni pracę i kąpiemy się wtedy w morzu wódki

a i zakochałam się platonicznie w mojej rehabilitantce, za miesiąc kończę walkę, więc trzymamy kciuki 

ps: pamiętam o blogu, po prostu troszkę urosłam i mam mniej czasu

eurotrip

majówka, czyli wyścig autostopem do chorwacji 

było cudnie 

04.02

od dwóch dni jestem inżynierem

mogę teraz wrócić do planowania kolejnych podróży

dałam radę, nie mogło być inaczej 

jest super!

22:00

ostatnio działo się wiele dobrego

ale akurat dziś

wpadłam w panikę

i strasznie się boję

od 8 godzin nieprzerwanie się boję

są choroby z których nie da się wyzdrowieć

jedynie ich objawy przechodzą w stan uśpienia

przez chwilę dają ci poczuć że panujesz nad swoim światem

po czym wracają i zabierają wszystko

czytanie Norwegian Wood bardzo mi zaszkodziło

minęły dwa tygodnie od mojej ostatniej wizyty w Hiszpanii, za tydzień ponownie tam wracam

końcówkę miesiąca spędzę w świetnym towarzystwie w jednym z najładniejszych miast Włoch 

pokochałam to całym sercem i nie przestanę, wyjście poza strefę komfortu było najlepszym co udało mi się osiągnąć w poprzednim roku

myślę o tym, motywuję swoją głowę i ciało

staram się nie patrzeć na trzęsące się ręce

20.12

Nie wierzyłam że potrafię czuć tak bardzo 

wroclove.

może w ogarnianiu wszystkiego i wszystkich dookoła jestem super

szkoda, że nie potrafię ogarnąć samej siebie

względnie jest naprawdę doskonale

mimo to mam ochotę uciec

zanim zrobią to osoby na których mi zależy

jestem cholerną szczęściarą, naprawdę 

jestem też małym werterem, co czyta obecnie murakamiego (śmiech)

-

wrocław jest cudowny i tylko się utwierdzam w myśli

żeby zrezygnować z poznania

mam tu zbyt wiele wspomnień i ludzi

planuję pewnego dnia wyjechać bardzo daleko i nie wrócić

więc pora się odzwyczaić od przyzwyczajania 

jesteście najlepsi, to były genialne 24 godziny 

myślałam że nie wytrzymam takiego stresu i presji

premierowa część koncertu z muzyką z Interstellara była zwieńczeniem moich studiów

bo dwa dni temu wygrałam, nie mogło być inaczej 

day 0.

jutro walczę po raz czwarty

wierzę, że ostatni

jeśli się uda- będę opijała swoje małe zwycięstwo wieczorem we Wrocławiu

jeśli się nie uda- upijemy się wieczorem we Wrocławiu

nie wiem czego boję się bardziej

tego, co czeka mnie jutro w południe

czy tego,  że wieczorem będę na koncercie z trzema osobami, które zasłużenie zajmują najważniejsze miejsca w moim życiu

zdecydowanie przeraża mnie to, że będę waszym wspólnym mianownikiem 

chciałabym żeby wszystko było dobrze

bardzo bardzo bardzo chcę być jutro szczęśliwa

i ze łzami w oczach słuchać utworów

które wpłynęły na to kim jestem dzisiaj 

jestem przerażona

jest godzina 23:23

pora pozbierać myśli, pobiegać

i zaparzyć hiszpańską kawę naszym nowym ekspresem

pojawił się człowiek

który naprawdę słucha tego co mówię

i chyba bardzo chce mi pokazać

że nie wolno się nigdy poddawać

chyba mu się udało

bo stał się moją inspiracją

żeby walczyć

14/11

Przeglądam wiadomości ze świata

i jestem po prostu załamana

z całym moim pacyfistycznym podejściem

nóż sam się otwiera w kieszeni

-

dużo się dzieje, odbija się to również na blogu

w najbliższym czasie planuję 3 kolejne podróże

za kilka dni odwiedzę znów Wrocław 

potem chwila skupienia, ostatnia sesja przed obroną pracy inżynierskiej

i kolejne podróże i plany

gdzieś w głębi serca wierzę, że ważne osoby z mojego otoczenia dostrzegają ogrom zmian we mnie

i że jest to dla nich małą inspiracją

skoro ja potrafię to każdy potrafi, to prawda

chcę być anonimowym prekursorem czegoś dobrego w naszym życiu

i jeśli nie zostanę super inżynierem

to zostanę trenerem personalnym

póki co chciałabym żeby zamieszanie wokół mnie się uspokoiło

tutaj nie ma odcieni szarości, wszystko jest zero jedynkowe

albo nie dzieje się nic, albo dzieje się wszystko

to miłe, że tyle osób chce coś znaczyć dla mnie

problem w tym, że mam już główną obsadę mojego życia

po ostatnim castingu nie przewiduję większych zmian

moje decyzje nie zawsze są trafne, ważne że są świadome

boję się 

ale wiem, że jak coś spieprzę

to my number one priority będzie ze mną

nigdy z ciebie nie zrezygnuję.

-

dzisiaj mijają dokładnie 2 tygodnie od mojego wypadku w Hiszpanii

wszystko wraca do normy, jedynie blade siniaki i gojące się zadrapania przypominają, że można zrobić sobie krzywdę wykonując naprawdę banalne czynności

zdążyłam już pozbierać myśli i wyciągnąć wnioski

i jestem z siebie bardzo dumna

przez te trzy godziny pełne niepewności i strachu

skupiłam się wyłącznie na zachowaniu spokoju i zapewnianiu komfortu ludziom, którzy byli ze mną

wszystko mogło się potoczyć zupełnie inaczej

to nie jest dobre miejsce, by opisywać szczegóły

ale myślę o tym każdego dnia

 przez kilka chwil nie było mnie tutaj, nie było mnie nigdzie

i jedyne co pamiętam to pastelowe kolory i błogość

-

nowy album Chvrches, cudo

kupione bilety na nasz pierwszy zagraniczny festiwal
połowa listopada a ja bez depresji 

to naprawdę się dzieje? 

04/11

przed chwilą dostałam maila niespodziankę

a w nim kolejne bilety lotnicze

i zostałam zaproszona na kawę 

do jednej z europejskich stolic

skaczę z radości! 

viva la vida

wyjazd do Hiszpanii lepszy, niż mogłam sobie wyobrazić

wczoraj powitało nas chłodne, wrocławskie powietrze 

z 20 stopni wieczorem pozostało tylko 7

a o 5 rano w Poznaniu -2

mimo to przeszliśmy nocą wspólnie kilka kilometrów

i zjedliśmy wspólnie ciasto przed 6 rano

nikt nie chciał żeby wszystko się kończyło

chwilowo laptop nie jest moim sprzymierzeńcem

prawo Murphego dogoniło mnie nawet tam

ale dzięki temu zwiedziłam 3 szpitale w środku nocy

dowiedziałam się jak wygląda hiszpańska służba zdrowia

i że mam świetnych znajomych

gdy pytałam, czy mogę zabrać ze sobą kogoś z nich i otrzymywałam zgodę

to zabierałam wszystkich
były to chyba najgorsze 3 godziny mojego życia,
ale ostatecznie okazało się, że pod wpływem stresu znam płynnie hiszpański i odzyskam wzrok w prawym oku; teraz już wiem jak mój organizm reaguje w krytycznych sytuacjach

a najważniejsze, że miałam najlepsze przebranie na halloween w całej Barcelonie :)

o mały włos nie zostałabym w Hiszpanii dłużej

podzieliliśmy się na dwie grupy; 3 osoby pojechały pociągiem

a nasza dwójka jak zawsze pod wiatr- wracamy na stopa!

tym razem się nie udało

i po minucie nie zatrzymał się brat bliźniak Yannisa ;) 

ale dzięki temu spędziliśmy dodatkowe 2 godziny w Barcelonie

fakt, że możemy nie zdążyć na samolot bardzo nas cieszył

i od razu zaplanowaliśmy sobie kolejne dni 

dawno nie miałam uczucia nadawania na tych samych falach przez tak długi czas

i dzięki temu zyskałam świetnego przyjaciela i trenera personalnego

i potrafiłam wstać na poranne bieganie mimo niecałych dwóch godzin snu

i nie panikowałam w szpitalu mając obok mistrzów czarnego humoru 

jest mnóstwo historii do opisania, setki zdjęć do przebrania

czuję, że naładowałam swoje wewnętrzne baterie

a jeszcze bardziej cieszę się na myśl,

że za miesiąc zrobimy to jeszcze lepiej

spakujemy całe życie w plecak

weźmiemy namioty

i na miejscu dowiemy się co nas czeka

viva la vida

22/10/15

nie pamiętam kiedy się ostatnio wyspałam

ostatnie dwa tygodnie były jednymi z lepszych w moim życiu

ale o tym innym razem

spojrzałam na dzisiejszą datę i uświadomiłam sobie, że za tydzień o tej porze będę 2 000 kilometrów stąd

ale ten prezent zrobiłam sobie już dawno temu

dziś za to kupiliśmy kolejne bilety

i niedługo czeka mnie wyprawa pod namioty na pewnej wyspie

chyba zaczynam widzieć jakiś sens, cel

każdego dnia realizuję swój plan życia

w którym nie ma czasu na bloga i myślenie o sobie

ale lubię to miejsce 

bardziej za przelane emocje niż słowa

nic bym nie zmieniła

08.10

zostałam trenerem personalnym

i schudłam milion kilogramów; koledzy kupują mi kanapki 

za tydzień moje urodziny. 

31-08

kocham tych chłopców już ładnych kilka lat; z yannisem jesteśmy małżeństwem od drobnych macanek podczas koncertu o północy w ulewie w 2011, nasze koty też się kochają, ta miłość jest super, myślałam że bardziej się nie da, jak sprawdzałam inspiracje do najnowszej płyty to było smutno i źle że dupeczki z oksfordu prawdopodobnie idą w klimat mi obcy i trzeba będzie złożyć papiery rozwodowe. 

a tu bum, bang, miłość razy milion, całość spójna i wciul taka, jaka miała być, to taki moment kiedy masz jakieś wyobrażenie, często wyidealizowane i ten moment staje się rzeczywistością, ogień ogień ogień, ale nie mogło być inaczej, w końcu kilka dni temu yannis osobiście zaśpiewał mi "you're the apple of my eye, of my eye, I want you" i w sumie to omal nie umarłam tam i wiedziałam już, że taka miłość jest jedna i chłopcy nie mogą mi tego zrobić i tak po prostu płyty spierdolić. no. nie zawiodłam się.

WHAT WENT DOWN

ps: dla tych, co liczą na starych folsów- będzie wam smutno, będzie hasztag hejt, będzie niezadowolenie. bo to smutna płytka jest. czyżby ludzie liczyli, że obiecywana "ciężkość materiału" przejawi się w brzmieniu, a nie depresyjnym odbiorze? jolo, pjona, w ogóle zawsze chciałam pisać muzyczne recenzje przepełnione prywatą i today is the day, buziaczki

dziś urodziny siostry, zaraz do Ciebie jadę kocie; alkohol ledwo mieści się w moim plecaczku

12-07-15

7 miesięcy

7 kilogramów

przestałam się przejmować, przestało mi zależeć, jestem gorsza niż byłam i nie robi mi to różnicy liczy się szczerość

pozdrawiam

17.06

skasuj mój numer

zostaw moje życie w spokoju

tak jak zrobiłeś to dawno temu.