24

ważny dzień dziś

litery nieposłusznie uciekają przed 

moją wizją wypełnienia nimi pustych przestrzeni

myśli kłębią się w mojej głowie niczym cummulus congestus

 niepokojące i piękne historie 

a w nich my

i wszystkie te wizje

staną się kiedyś częścią naszej rzeczywistości, wiem o tym

będziemy mieszkali w norwegii, cudownie

7 dni

siedzę nad walizką

z której wystaje sterta rzeczy

a przecież nie jestem nawet w połowie spakowania

i już myślę o czym zapomnę (mimo napisania trzech list 'rzeczy do zabrania')

ale (!)

już jutro tylko ja i moje ukochane morze

uspokoi cały ten chaos we mnie na chwilę

usiądziemy sobie gdzieś z daleka od ludzi

otworzymy butelkę wina

znów zbiegną się wszystkie dzikie zwierzęta

zamiast się bać będę robiła im zdjęcia

mam tylko nadzieję, że w tym roku

nie będziemy tak bardzo łamać prawa dla sztuki w parku narodowym

bo ledwo stać mnie na papierosy

a co dopiero srogie mandaty

potrzebuję tego katharsis jak nigdy do tej pory

w ciągu tego roku zniszczyłam kilka ważnych rzeczy 

i napsułam równie wiele

na uczelni w związku we własnej głowie

chcę to teraz poukładać

i wiem, że z pomocą Rycerza jest to możliwe

nie jesteśmy oryginalni

jedziemy nad zwykłe, polskie morze

ale nie będziemy wraz z panem kowalskim smażyć się na plaży

znaczy się Michał może próbować, ale ja i mój filtr SPF50 podziękujemy

zamiast tego

długie rowerowe wycieczki, długie piesze spacery

i może nawet pójdę pobiegać (pod warunkiem że mojej pięcie nie przeszkadza spory ubytek skóry który sobie dziś sprezentowałam nieumiejętnie korzystając ze sklepowego wózka)
klymek odwieczny słabiak i kaleka
planuje podbić  świat

będzie super!

summertime

za miesiąc minie rok odkąd się wyprowadziłam

zmieniłam otoczenie, szkołę, adres, klub sportowy i podejście do życia

myślałam, że schudnę

ale (niestety) nic takiego się nie wydarzyło!

poznałam wielu wyjątkowych ludzi

i miałam ogromne szczęście, że większość z nich studiuje ze mną i żadne straty ciśnienia nie są nam straszne

odległość z dziesiątek kilometrów zminimalizowałam do 15-20 minut tramwajem

żałuję, że zmarnowałam mnóstwo wolnego czasu

i obiecuję sobie poprawę.

muszę poważnie zastanowić się dlaczego siła grawitacji w pobliżu mojego łóżka rośnie

i czemu mój mózg jest najbardziej produktywny w nocy

czemu łatwiej jest nie robić obiadu niż obiad zrobić

i inne tego typu przyziemne, studenckie problemy

najbardziej cieszy w poznaniu

odległość na piątkowską

ogród i taras

najlepszy klub aikido na świecie

codzienne bieganie 150 mterów na przystanek tramwajowy

imprezy z cyklu 'ostatni gwizdek' które organizujemy cały rok

herbata i rozmowy wieczorem

cała 7 moich współlokatorów

pociągi które widać zimą i słychać latem

noce spędzone poza domem

balkon na piątkowskiej, śnił mi się dziś

mcflurry w odległości dwóch przystanków w obie strony

 (chociaż to chyba bardziej cieszy Manię)

i uwielbiam obserwować ludzi w tramwaju, patrzeć im w oczy i czekać na reakcję

i kamienice na Jeżycach

co smuci w poznaniu

brak Koto

ataki paniki

brak super lumpeksów

zła gospodarka czasem

mało zwierząt

a Lucyfer sąsiadów od dawna nie przychodzi, tylko wypina na nas swój złamany ogon (ekhem)

mało przestrzeni

brak inspiracji

rozładowany ipod w tramwaju

i nie lubię tego uczucia, idąc tłumem

że jestem taka sama jak inni, bezbarwna 

i staram się przełamywać uśmiechem wszystkie przygnębiające myśli

zawsze

piszę o tym, bo trafiłam dziś na zdjęcia z pierwszych dni mojego pobytu w Poznaniu

 próby oswojenia przestrzeni

ogród sąsiadów i nasze dzikie winogrono plus równie dzikie drzewa z lasu

poranne zorze

ciasto marchewkowe

ps: pakujemy się dziś i robimy zakupy

wraz z M. przygotowaliśmy się na naszą jedyną ale za to najlepszą wyprawę wakacyjną

obiecaliśmy sobie żadnego spania do 12

zdrowe odżywianie

i dużo, dużo ruchu

i ja obiecałam że będę chodziła codziennie rano po świeże bułki

(ale planuję tę obietnicę nieco naciągnąć)

ps2: moja koszulka rowerowa jest przesuper

szósty sierpnia

przez przypadek od dwóch dni podawałam kotu leki na depresję.

robię się niegrzeczna

przyłapałam się na tym że tęsknię za poznaniem i białą rezydencją

dawno nie jechałam tramwajem numer pięć

papierosy o północy na piątkowskiej

i stłumiony hałas N21

ale teraźniejszość też jest fajna

kompletujemy nasze wyposażenie sportowe na najbliższy wyjazd

nie mogę się doczekać już jak opanujemy wszystkie zaplanowane trasy

mój chłopak wygląda przesuper w koszulce rowerowej

mam nadzieję że jak już przyjdzie moja

to będę wyglądała równie dobrze.

wzajemnie wkręciliśmy się w sport

to świetna motywacja

porównujemy się na endomondo i planujemy co zrobić by się wzajemnie prześcignąć

i mam całe obszczypane udo

bo Michał chciał koniecznie złapać za moje biegowe tregginsy

co ze względu na materiał graniczy niemal z cudem

boję się wrócić do poznania
nie jestem gotowa by sprostać zadaniom, które postawiłam sama przed sobą

towarzyszy mi zawsze w słuchawkach